Kathmandu Ultra Trail

Verslag Kathmandu Ultra Trail 11 januari 2014

image

Vlak voordat wij naar Nepal vertrokken kreeg ik via Trailrunning Nepal het bericht dat er in de Kathmandu vallei een nieuwe 50 km. Trail georganiseerd zou worden in het Shivapuri National Park, een prachtig natuurgebied.
Deze unieke kans wilde ik niet voorbij laten gaan en heb mij dan ook direct ingeschreven voor de 50 km.
We moesten hierdoor wel een weekje in Kathmandu verblijven maar dat hebben we opgevuld met een 3 daagse trekking in hetzelfde gebied waar ook de Trail gelopen zou worden.

De organisatie verzag ons dagelijks van updates over de routes, vervoer naar de start en startlijsten etc.
Uiteindelijk werd ook bekend gemaakt dat de niet wedstrijd lopers een uur eerder mochten starten om te voorkomen dat er in het donker gefinished zou worden.
Ik had mijzelf hier voor aangemeld met nog 5 andere lopers 2 vrouwen en 3 mannen.

Wedstrijddag 11-01-2014 4 uur in de ochtend.

Er was een busje geregeld voor de lopers die vroeger mochten starten maar dat betekende wel dat we om 5:30 op een plek moesten staan waar we opgepikt zouden worden. Wij waren ruim op tijd maar geen busje te zien en ook nog geen andere lopers.
Ik had wel een telefoonnummer van de chauffeur maar geen werkende telefoon.
Dan maar een Nepalees aangesproken of hij even wilde bellen met zijn mobiel, dat wilde hij wel en hij kreeg de chauffeur aan de lijn en die vertelde hem dat de afgesproken tijd 5:50 was en dat hij onderweg was.

Inmiddels waren er al wat andere lopers gearriveerd waaronder Lizzy Hawker en ook nog 2 Nederlandse jongens die de 27k gingen lopen.

image

Even later kwam het busje en konden we gelukkig vertrekken.
Uiteindelijk waren we om 6:45 uur op de plek van de start vlak voor de ingang van het National Park.
Er moesten eerst nog wat entree tickets voor het park geregeld worden en na ons snel omgekleed te hebben en startnummers opgespeld waren we er alle 6 klaar voor.

image

Na een korte briefing van de organisator Richard Ball was het zover 7:15 uur en 3-2-1 start daar gingen we het park in.
De eerste paar kilometers gingen al snel via een single track door het bos omhoog en daarna begonnen de beruchte trappen steil, steil omhoog 1100 meter klimmen naar de top van de Shivapuri 2750 meter hoog!!!

image

Ik had de dag voor de wedstrijd nog een kuitmassage gehad bij Seeing Hands, een instituut waar blinde masseurs werken.
Dit was echt hard nodig omdat ik van de trekking met een zware rugzak behoorlijk stijve kuiten had.
Deze massage had mij echt goed gedaan, het klimmen ging uitstekend.
2 lopers waren al voor mij en de andere hadden een wat langzamer tempo en bleven wat achter en ik besloot dan ook om door te gaan op eigen tempo.
Het klimmen ging echt prima en ik was dan ook redelijk snel op de top waar ik de eerste loopster weer tegen kwam die even een korte pauze nam.
Ik keek op mijn horloge hoe lang ik al onderweg was maar tot mijn schrik had ik het knopje weer eens niet goed ingedrukt dus geen info, wel gelijk aangezet maar ik miste juiste tijdinfo die voor mij belangrijk was omdat ik voor 15:00 uur op het 39 km punt moest zijn anders mocht ik niet door voor het laatste stuk met de 2e beklimming van de gevreesde Shivapuri.

image
Dan maar af en toe tijd checken bij de verzorgingsposten.
Het pad ging eerst steil naar beneden en ik belande op een wat bredere zand/kleiweg die ons via de bergflanken naar Chisopani zouden leiden.

image
Dit was een prachtig stuk van de route met fabuleuse uitzichten op de bergen rondom en het was ook redelijk te belopen behalve op de schaduwstukken, daar was alles bevroren en was het hier en daar behoorlijk glad.
Het ging nu wat rustiger op en af en na een lange rustige klim bereikte ik Chisopani waar de eerste verzorgingspost was.

image

Hier was van alles, water, thee, fruit koek etc.etc. En ik heb hier dan ook even de tijd genomen om goed te eten en te drinken.
Ik wist van onze eerdere trekking dat er weer een lastige klim zou volgen naar een wat lagere pas en daarna een lange afdaling naar Mulkharka een klein dorp op de route.

image
Ik wist hier goed de weg maar andere lopers hadden wat moeite van het vinden van de route omdat waarschijnlijk de kinderen van het dorp markeringslinten hadden weggehaald,

image
Een aantal van de 27 km. lopers kwamen hierdoor op de 50 km. route waar ze uiteraard niet blij mee waren.
Ik denk dat sommige van hen dan ook meer kilometers gelopen hebben dan de bedoeling was.
Ik zag nog een Canadese loper die compleet de verkeerde kant op ging en ik riep hem dan ook terug en samen zijn we dan een paar kilometer doorgelopen tot de volgende verzorgingspost.
Na weer even mijn tijd gecontroleerd te hebben zat ik op een schema van 1 uur voor de cut off time dus dat zag er goed uit.
De route naar Nagi Gompa (klooster) het 39 km. punt viel toch wat tegen, een lange slingerende weg langs de berg constant omhoog en nu ook vollop de zon op het koppie.
Dit drukte het tempo enigszins en uiteindelijk bereikte ik Nagi Gompa om 14:20 uur dus nog ruim op tijd.
Ik besloot hier een wat langere pauze te nemen en goed te eten, noodle soep, thee en snickers en ook nog wat foto’s gemaakt van het klooster.

image

Ik vroeg aan de mensen van de verzorgingspost hoeveel km. het nog was en zij vertelde mij nog 11 km, bleek later meer en 600 meter klimmen en daarna weer 1100 meter afdalen!!
Ik begon te rekenen, 2 uur voor de klim en 1 uur voor de afdaling wat betekende dat ik zo rond 18:00 zou kunnen finishen, nog net voor het donker.

Dit was een behoorlijke vergissing want na de eerste meters via het plein van het klooster naar het begin van de klim gelopen te zijn bleek dit een door water en erosie uitgehold pad te zijn waar op sommige plaatsen alleeen met handen en voeten naar boven geklommen kon worden!
Traptreden waren gedeeltelijk weggespoeld en wat overbleef was klei en los zand.
Zo zwaar had ik het nog niet gehad en na kilometers omhoog gezwoegd te hebben bereikte ik eindelijk weer de beruchte trappen die ik in de ochtend ook al beklommen had en mij voor de 2e keer naar 2750 meter hoge Shivapuri Peak moesten leiden.

image
Ik was nu al uren helemaal alleen en begon te twijfelen of ik nog wel op de goede route was, alle energie was weg uit mijn benen en ik had nog maar een ding in mijn hoofd, Joop je MOET!!!! naar boven daarna mag je weer afdalen!
Ik kwam weer op een punt wat ik herkende van de ochtendklim, een plek met 2 huisjes vlak voor de top. Ik sprak de mensen aan die ik eerder al had ontmoet en zij verzekerde mij dat ik echt helemaal naar de top moest om daarna via de andere kant te kunnen afdalen.

image
Dit laatste stuk omhoog koste me weer ruim een half uur en na totaal ongeveer 3 uur klimmen bereikte ik de top waar ik tot mijn vreugde weer de markeringslinten vond die mij naar beneden zouden leiden.

Nu lijkt het gemakkelijk om in het laatste stuk (1100 meter) naar beneden te lopen, maar de benen gaan nu echt pijn doen en geen stap is gelijk, hoge traptreden lage traptreden, geen traptreden niet echt een parcours om snelheid te kunnen maken.
Ik moest het ook wel voorzichtig aan doen want hier vallen zonder enige kans op directe hulp leek mij geen pretje.
Het werd een helse afdaling die eindigde onderaan de trappen en hiervandaan wederom het bos en de jungle in!
Steile, steile paadjes naar beneden met watervalletjes, boomstronken, stenen en alles wat verder het hardlopen moeilijker maakt, maar wel prachtig!
Omdat ik helemaal alleen liep, hoorde en zag ik veel wild om mij heen, waaronder veel apen, reeën, prachtige gekleurde vogels en nog wat andere marterachtigen dieren die ik niet helemaal thuis kon brengen. Ik kon hier nog steeds van genieten!

Het begon nu ook al te schemeren en even een moment van onoplettendheid en pats daar lag ik languit op mijn gezicht, pijnlijk maar gelukkig geen schade.
Ik hoorde achter mij stemmen en het bleken 2 Nepalese lopers te zijn, die de resterende linten aan het opruimen waren.
Gezamenlijk zijn wij met zijn drieën verder afgedaald door het steeds donker wordende bos en kwamen uiteindelijk Seth Wolpin tegen een van de mede organisatoren die een kruising zat te wachten op de laatste lopers.
We moesten nu wel met lampen op lopen, 1 man voor en 1 man achter en Seth daarachter, zo snel mogelijk naar beneden!

image

Voor mijn gevoel kwam er geen eind aan maar tot mijn verbazing ging het met de benen weer beter en konden we weer wat tempo maken, het was inmiddels echt donker geworden.
Naar beneden kijkend kon ik de lichtjes van de finish al zien, maar het duurde toch nog wel erg lang voordat we de laatste bocht ingingen.
Ik riep tegen mijn begeleiders dat ik rennend de finish over wilde en ja hoor, daar stonden ze al op mij te wachten in het donker met het finishlint omhooggehouden door Lizzy Hawker en de vriendin van Richard!

image
Zij hadden hier uren op mij zitten wachten samen met Nellie, wat een verassing en wat een eer, de tranen sprongen in mijn ogen!
Nellie was wel een beetje ongerust geweest en blij dat ik in het donker heelhuids van de berg was afgekomen.
De 3 uur die ik had berekend voor de laatste klim bleken uiteindelijk meer dan 4 uur te zijn!

Tijd om op te frissen was er niet, snel 2 donsjassen over elkaar aan handdoek om de nek en met een privé auto terug naar Kathmandu, wat een luxe!!
Vlak bij het hotel afgezet en na een lauwe douche, het warme water was op…!!
Een biertje gedronken en wat nootjes genuttigd, echt eten kon ik nog niet.
Met mijn donsjas en muts op in de slaapzak gekropen.
Nellie lag er ook al in, zij was ook al vanaf 4 uur in de ochtend bezig geweest en was net voor de start lelijk gevallen en had haar enkel verzwikt, bijna 2 x zo dik!
Zij was ook met donsjack en muts op in de slaapzak gekropen en lag al heerlijk te ronken.
Gelukkig kon ze de andere dag weer een beetje lopen.

Na een heerlijke warme en lange slaap werd ik de andere ochtend wakker als een gelukkig mens, dankbaar dat dit weer allemaal mogelijk was geweest.
Behoorlijk afgezien maar ook ontzettend genoten, van de Kathmandu Ultra Trail, van de meelopers de prachtige natuur en alles wat er omheen gebeurde!.

image

Met dank aan de organisatie Richard Ball en Seth Wolpin en alle vrijwilligers die deze mooie, uitzonderlijke Trail mogelijk hebben gemaakt!
En natuurlijk mijn trouwe supporter Nellie.

Op naar het volgende avontuur!

1 maart 2014 Annapurna100 (50 km.)

Advertenties

6 thoughts on “Kathmandu Ultra Trail

    • Nou Joop heb het even gelezen. Super gedaan . Ik zie dat je genoten heb. Ik zal vanavond of morgen de kinderen laten lezen dan zijn echt apen trots op opa .
      Nelie sterkte met je voet. Doe lekker rustig aan. Dikke knuffel Patricia

  1. Congrats Joop ! really good to see you and good effort, we must do this one again next year, good luck for the Annapurna run..

  2. Prachtig verslag, geniet lekker verder. Hopelijk heeft Nellie geen last meer van haar enkel en is bij jou alle spierpijn verdwenen.

  3. Hi Joop,

    Wederom een prachtig van een verslag….als of we samen op pad waren….maar helaas had ik de organisatie van de cross in het frisse Nederland. Blijkt het dat ze daar dus ook last hebben van personen die het ‘leuk’ vinden om lintjes weg te halen. Voor de komende weken nog veel hike plezier en geniet ze.

  4. wat een mooi verslag, ik heb het gelezen als een spannend boek en lieve nellie doe jij voorzichtig!!!!!!!!!!!!!!!!!! liefs van ton en wil

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s